Download Joomla Templates by Host Reviews

Novemberviering en herfstwandeling Flyer 7HS Hair Vision

November, de maand waarin we stil staan bij geliefden die we door verschillende omstandigheden niet meer zien of hun aanwezigheid missen… De maand waarin de herfst duidelijk zijn intrek neemt, bomen verliezen blaadjes, kleuren veranderen, tijd voor bezinning en stil staan bij… Ook dit jaar kozen we voor een intieme viering binnen de klasgroep in de lessen godsdienst. Dit voor de vierdes, vijfdes, zesdes en zevende jaren.

Voor onze eerste-, tweede- en derdejaars lag het ietsje anders. Zij werden uitgenodigd om mee te wandelen tijdens een herfstwandeling richting de Sint – Pauluskerk. Waar hen dan een groep leerkrachten verwonderden met een herfstviering.

De leerlingen werden ondergedompeld in een bezinning rond verlies, verdriet en hoop. Dit laatste is wat ons leven zinvol en rijker maakt en het verdriet draaglijker kan maken samen met elkaar en met hem, God. Hij steunt/draagt ons wanneer we het moeilijk hebben ook al merken we het misschien niet onmiddellijk..

Een filmpje, liederen, mooie woorden, een getuigenis en beelden vormden de leidraad doorheen de viering met in ons achterhoofd de pastorale leuze BEWONDER. Dank aan alle helpende handen!

 

Volgende tekst van Ad Goos en Jeannine De Beley willen we jullie niet onthouden in teken van het LICHT en de HOOP.


Ik denk aan jou
Er wordt geklopt.
Ja, roep ik.
De deur gaat open. Een klein manneke komt binnen, twee en een halve decimeter hoog.
Hé, zeg ik. Kom binnen. Wie ben je?
Ik ben de kleine dood, zegt hij, en ineens barst hij in tranen uit.
Nu had ik kunnen zeggen: hou op met die flauwe kul, wees flink.
Maar huilen is bij mij niet verboden, en wanneer hij tot bedaren komt, vraag ik:
Jij bent de kleine dood?
Ja, zegt hij, mij sturen ze overal weg waar leven is en blijheid, daar hebben ze mij niet nodig.
Maar ik moet toch ook leven, snikt hij.
Natuurlijk, kleine dood, blijf maar wat bij mij.
Ik ben op dit moment ook niet zo gelukkig.
Hou me gezelschap, dan kunnen we samen praten, dan kunnen we allebei eens iets kwijt.
Zo zitten we daar tot opeens de kleine dood me aankijkt en vlug vraagt:
Aan wie denk je nu? Toe, zeg het gauw!
Ik denk aan jou, zeg ik. En op datzelfde moment krijgt het dode mannetje echte ogen.
Ze dansen als kleine sterretjes.
Ja, ik denk aan jou, roep ik bewuster,
En weer verandert hij en hij krijgt een echte huid en een echt hart.
Ja, ik denk aan jou, roep ik nog harder, en hij krijgt echte haren om te kunnen kammen
en een echte neus, waarmee hij kan niezen!
Ik zie een klein mannetje zitten, als opnieuw geboren door dat ene zinnetje.
Ja, ik denk aan jou, schreeuw ik zo hard als ik kan
En plotseling springt hij recht en valt me om de hals
En fluistert: en ik denk aan jou!
De dood is over!
Op mijn stoel zit een klein mannetje.
Zijn ogen zien er fris uit en zijn gezicht is opgetogen.
Hoe heet jij, vraag ik.
Het kleine leven, zegt hij.
Zo, zeg ik, en wat ga je met dat kleine leven doen?
Kleine doden opwekken, zegt hij.
Hoe ga je dat doen, vraag ik.
Door te zeggen: 'Ik denk aan jou' zegt hij stil.
Nu, tot ziens, klein leven, veel geluk en goede reis!

S. Vanderhaegen voor PAG/godsdienst